Windmolenpark op de Noordzee

Met een ramp in wording drukt het kabinet het plan door, zonder de gevolgen te onderzoeken? Het gaat dus gebeuren: een gigantisch windmolenpark op onze Noordzee.

Ondanks alle bezwaren, die uit allerlei hoeken komen en op heel wat te verwachten problemen wijzen, zet men door en houdt men zich, zoals we dat inmiddels kennen, doof voor alle kritische stemmen. De windmolens moeten en zullen er komen.

Het onderzoek naar de gevolgen ervan is nog lang niet klaar, is nog in volle gang, maar de beslissing is al genomen, schrijft Ines van Bokhoven. Kritische stemmen zijn er genoeg, en er lijken er alleen maar meer bij te komen.

Want deze vorm van energieopwekking die ons is verkocht als ‘schoon en milieuvriendelijk’, is geen van beiden. Nee, windenergie is niet schoon, zoals ik al beargumenteerde in een stuk, en zoals steeds meer mensen proberen onder de aandacht te brengen.

Alleen al de giftige microplastics die van die dingen afwaaien brengen zowel onze gezondheid als het milieu danig in gevaar. Dat Flevoland onlangs aan de bel trok wegens hoge concentraties bisfenol A in het grondwater wekt geen verbazing: die provincie staat barstensvol met windmolens.

Windmolens verpesten het milieu, en dat is maar een van de vele bezwaren tegen deze ondingen.

Al meer dan tien jaar geleden werd het ‘windmolensyndroom’ vastgesteld: mensen die in de directe nabijheid van dergelijke molens wonen ervaren allerlei gezondheidsklachten en overlast – klachten die uiteraard worden genegeerd.

De aanslag op ons landschap is er ook eentje: juist de plekken die mooi leeg zijn, waar een mens nog in de verte kan kijken, worden volgeplempt met afzichtelijke palen die elk plezier in het om je heen kijken bederven. Ons landschap wordt volledig verpest.

Windturbines veroorzaken onder meer laagfrequent geluid, slagschaduw en – knipperende – lichten. Dat kan tot gezondheidsproblemen leiden, die echter nog te weinig serieus worden genomen. Terwijl volgens het voorzorgprincipe de overheid kan ingrijpen, ook als klachten nog niet onomstotelijk bewezen zijn.

Ten aanzien van milieu en gezondheid geldt in Nederland het voorzorgsbeginsel. Dit houdt in dat de overheid beschermende maatregelen kan nemen tegen mogelijk schadelijke milieueffecten van een situatie, ook als die effecten nog niet onomstotelijk zijn bewezen.

Het beginsel gaat dus over de vraag hoe te handelen bij wetenschappelijke onzekerheid.

Provincies en gemeenten werd bijvoorbeeld geadviseerd om bij ruimtelijke ontwikkelingen zoveel mogelijk te vermijden dat kinderen langdurig in de magneetveldzone van een hoogspanningsleiding verbleven vanwege de aanwijzingen dat deze de kans op leukemie bij kinderen verhoogden – inmiddels is er voor deze relatie overigens voldoende bewijs.

Het is tijd dat het voorzorgsbeginsel ook wordt toegepast bij de bouw van windturbines in de bewoonde omgeving, omdat ook hier ruim voldoende aanwijzingen zijn voor gezondheidsschade bij omwonenden.

Een substantieel deel van omwonenden van windturbines rapporteert wereldwijd identieke klachten.

Chronische slaapproblemen, hoofdpijn, tinnitus, een drukgevoel op de oren, vertigo, visusklachten, luchtwegproblemen, tachycardie, prikkelbaarheid, concentratie- en geheugenproblemen, en angstgevoelens samengaand met de sensatie van inwendige pulsaties of trillingen zowel slapend als in wakkere toestand.

De natuur wordt al aangetast als de beslissing tot plaatsen van zo’n molen valt: het gebied moet worden voorbereid en dat houdt vaak grootschalige bomenkap in.

Hele hectares met eigen ecologische systemen worden kaal gemaakt en doods achtergelaten, om vervolgens voorzien te worden van een infrastructuur, zoals de wegen die moeten worden aangelegd om de molens met grote, smerige vrachtwagens op hun plek te krijgen.

Grote betonnen platforms waar niets meer op wil of kan groeien, die de plaats hebben ingenomen van wat ooit een florerend stukje natuur was. Dan is er de aanslag op vogels en vleermuizen, soms zelfs beschermde soorten, die vaak danig wordt onderschat.

Vogels en andere vliegende beesten die in sommige perioden (vooral tijdens hun trek) met bosjes gehalveerd of onthoofd neerstorten. En hoeveel dat er precies zijn is moeilijk te meten, dus zeggen de experts: ga er maar vanuit dat het er veel meer zijn dan we opmerken.

Want een dood beest op de grond is voedsel voor een heleboel andere dieren, en is vaak allang weg voordat wij hebben geconstateerd dat-ie er überhaupt ooit lag.

De aanslag op onze natuur is hartverscheurend, niet om aan te zien, verontrustend, en het ergste is nog wel dat men maar blijft gillen dat men het doet om ‘de natuur’ te redden.

We kunnen de schade met eigen ogen zien, maar onze beleidsmakers hebben er geen oog voor. Met oogkleppen groter dan de gemiddelde Nederlandse provincie ramt men de plannen gewoon door, want er is geld en macht mee gemoeid en dan weten we het wel weer.

En dan de aanleg van zo’n park-op-zee zelf: dat staat er ook niet van vandaag op morgen. Dat gaat jaren kosten, met alle bijbehorende vervuiling en herrie. En staat het er eenmaal, dan weten we niet wat het effect ervan gaat zijn op de ecologie in dat zeegebied.

Maar het wordt erger. Studies tonen al een tijdje aan dat windmolens een negatief effect hebben op het lokale klimaat van het gebied waar ze in staan – studies die door geen enkele klimaatlobby worden meegenomen in de besluitvorming, lijkt wel.

En die studies liegen er niet om: windmolens veroorzaken droogte. En stevig ook.

Windmolens hebben namelijk een merkwaardig effect op de wind: ze keren luchtlagen om met hun draaibewegingen. Warme, hogere luchtlagen komen daardoor dichter bij de grond dan dat ze horen te zijn, vooral ’s nachts, en de vochtige lagen komen te hoog terecht.

Dat is waarschijnlijk de reden dat men begint op te merken dat in gebieden waar veel windmolens staan ook steeds meer droogte optreedt: soms tot bijna twee meter diep droogt de toplaag uit.

De vraag is dus ook wat deze ‘windomkeringen’ op lange termijn voor het klimaat op onze planeet gaan betekenen, gezien de mega-uitbreidingen van windparken die men van plan is uit te voeren.

Want met zo’n lading van deze palen op de planeet is het niet moeilijk te beseffen dat dit al vlot geen lokaal, maar wereldwijd probleem zal worden.

Vooral bij windmolens op zee is goed te zien wat er gebeurt met de wind die langs waait: volslagen onnatuurlijke wervelwinden komen achter de molens los en zorgen ervoor dat vochtige lucht, die onderop dient te zitten, in bovenlagen terecht komt.

Het windmolenpark dat men nu plant op de Noordzee zou zomaar eens voor grote problemen met onze bodem kunnen gaan zorgen – maar omdat er geen goed onderzoek naar wordt gedaan, weten we dat dus niet.

Het is afwachten en dan straks weer een verse crisis om de nieuwe problemen op te lossen – problemen die voorkomen hadden kunnen worden door naar critici te luisteren.

Maar naar critici wordt niet geluisterd, hoewel het protest tegen al deze gevaarlijke, vervuilende, ziekmakende verschijnselen die windmolens veroorzaken gelukkig steeds meer toeneemt en steeds luider wordt.

Onze politieke elite wil windmolens en dus komen er windmolens – al zorgt hun achterban er dan weer wel voor dat zij zelf zo weinig mogelijk overlast van die dingen hebben.

Windmolens zijn mooi, maar niet als ze ten koste gaan van het woongenot en de huizenprijzen van precies dezelfde mensen die willen dat die dingen er komen. Knal die maar ergens op het platteland neer, bij de mensen waar we toch al jaren niet meer naar luisteren.

En dan hebben we het nog niet gehad over het probleem van het giftige afval, want een windmolen gaat maar een jaartje of 20-25 mee, en daarna moeten we er weer ergens mee heen, hè?

Dus wat te doen met de palen en wieken van steeds groter wordende windmolens waarvan we er steeds meer aan het neerzetten zijn?

En zo denderen we voort, terwijl we niet eens weten wat we aan het doen zijn.

We hebben geen idee wat de effecten zullen zijn van duizenden windparken over de hele planeet, en wat we wel weten negeren we krampachtig, want de steeds langer wordende lijst aan negatieve onderzoeksuitslagen dient het mooie plaatje dat men probeert te schetsen absoluut niet.

De leugens over ‘hernieuwbare, duurzame en schone’ energie vliegen ons om de oren, en het wordt steeds duidelijker dat het leugens zijn. Schone energie bestaat niet, elke munt heeft een keerzijde en lullige feiten negeren omdat je ze niet wilt weten is zo ongeveer het domste dat je kunt doen.

Ik hou mijn hart vast voor de ramp die we de komende jaren gaan meemaken dankzij de stupiditeiten van hoogopgeleide, domme mensen.

Opinie Z / Crickey Conservation Society 2023.